Rozgrywanie słabszych układów - Poker Artykuły
Jeśli zapytamy losowo wybranych graczy o ich ulubione ręce startowe, duża część zadeklaruje, że najchętniej rusza do akcji z łącznikami w kolorze, czy innymi układami, z którymi łatwo zastawić pułapkę na przeciwnika, jak niskie pary, czy np. A4s. Wszystkie te ręce, mimo ich dużego potencjału, są generalnie słabe, a nikomu przecież nie muszę tłumaczyć jak się zazwyczaj kończy wchodzenie do gry z kiepskimi kartami.
Czy więc należy sobie darować rozgrywanie tych wszystkich „rąk z potencjałem”, na których częściej się traci niż zyskuje? Nie, ponieważ rozgrywając je umiejętnie i w określonych warunkach, wcale nie musimy być stratni. Wystarczy przestrzegać kilku prostych reguł, dzięki którym nasze karty będą groźne dla przeciwników, a nie dla nas.
Odpowiedni dobór rąk
Bez szaleństw. Ręce, z którymi możemy myśleć o wejściu do gry, to łączniki w kolorze od 54s do QJs oraz asy w kolorze, np. A4s. Tego typu karty mogą stworzyć wygrywający układ na dwa sposoby - kompletując strita lub kolor. Do tego zestawu dochodzą jeszcze wszelkie niskie pary, których rozgrywanie jest bardzo proste. W myśl zasady „no set no bet” zrzucamy je zawsze kiedy nie trafimy seta na flopie, a za obejrzenie turna musimy zapłacić. Popularnym błędem jest próba rozszerzania tego zakresu o takie ręce jak A5o, 76o, T8o, czy J3s, które nie są tak elastyczne i mają mniejsze szanse aby zrekompensować nam żetony wydawane na oglądanie flopów. Istnieje też o wiele większe prawdopodobieństwo, że trafimy z nimi silny, ale nie najsilniejszy układ. Jeśli chcielibyśmy rozgrywać wszystkie ręce kiedy nasze karty są w jakikolwiek sposób powiązane ze sobą, np. J7o, 63o, Q5s itd., okazałoby się, że powinniśmy oglądać flopa w większości przypadków, a to z pewnością nie jest recepta na sukces przy pokerowym stole.
Wysokie implied odds
Należy zdawać sobie sprawę, że wchodząc do gry z łącznikami w kolorze, zobaczymy idealne karty na stole tylko raz na około 60 przypadków, a z AXs, mniej więcej raz na 70 takich prób. Dlatego należy najpierw się upewnić, że stacki przeciwników są na tyle duże, że w przypadku oczekiwanego rozwoju sytuacji (rywal „zainwestuje” wszystko co ma) będziemy odpowiednio wynagrodzeni. Nie ma sensu próbować szczęścia w pojedynku z shortstackiem, który ma przed sobą 15BB. Częstym błędem mniej doświadczonych graczy turniejowych, jest wchodzenie do gry z np. 87s przy ciemnych 50/100, kiedy średni stack gracza to około 2-2,5tyś. Wówczas, nawet jeśli pozbawimy przeciwnika wszystkich żetonów, to z matematycznego punktu widzenia, rozgrywanie tej ręki jest nieuzasadnione. Pomijam sytuacje, w których sam fakt wyeliminowania gracza przynosi korzyści rekompensujące brak zadawalających implied odds.
Późna pozycja
Unikajmy limpowania z wczesnych pozycji, ponieważ często ktoś za nami podbije i będziemy zmuszeni i tak zrzucić karty przed flopem. Jeśli to podbicie nie zostało już sprawdzone przez kilku graczy (co by gwarantowało nam dobre implied odds) my również nie powinniśmy sprawdzać. Dobry układ skompletujemy na tyle rzadko, że należy oglądać flopa możliwie jak najtaniej. W przeciwnym razie okaże się, że nawet góra wygranych w końcu żetonów nie zrekompensowała nam wcześniejszych prób. Wchodząc do gry z późnej pozycji jak np. cut-off czy button, znacznie zmniejszamy prawdopodobieństwo, że ktoś za nami podbije. Ponadto, jeśli już trafimy idealne karty na flopie, o wiele łatwiej podjąć optymalną decyzję jeśli wszyscy przeciwnicy wykonali już swój ruch. Nie zalecam otwierania z podbiciem z wczesnej pozycji w luźnych grach cashowych na niskich stawkach. W większości przypadków zostaniemy sprawdzeni (o ile nie przebici) przez co najmniej jednego przeciwnika i będziemy zmuszeni rozgrywać, bądź co bądź, słabą rękę bez pozycji przeciwko rywalowi z trudnym do zawężenia zakresem układów.
Im więcej chętnych do obejrzenia flopa, tym lepiej
Aby nasz plan w pełni się powiódł, muszą zostać spełnione dwa warunki. Po pierwsze, musimy trafić bardzo silny układ, a po drugie, musimy znaleźć ochotnika, który nam za to zapłaci, ponieważ też trafił bardzo dobrze, jednak trochę gorzej niż my. Im więcej graczy ogląda pierwsze trzy karty na stole, tym większa szansa, że ktoś skompletuje na tyle mocny układ, że zdecyduje się zaryzykować z nim wszystkie, lub dużą większość swoich żetonów. Jeśli ktoś podbija z wczesnej pozycji i zostaje sprawdzony przez dwóch graczy, przy odpowiednio wysokich stackach, nie jest błędem dołączenie się na czwartego by obejrzeć flopa. Wszystko zależy od odpowiednich implied odds. Należy jednak zwrócić uwagę, czy po nas nie będzie podejmował decyzji gracz z niewielkim stackiem, który może chcieć wykorzystać sytuację i wejść all-in.
Dyscyplina po flopie
Nie należy zapominać, że weszliśmy do gry z 98s aby trafić bardzo silny układ lub dobry draw na flopie. W innych sytuacjach (np. trafiając top parę) nie należy szarżować, bo w wielu przypadkach zostaniemy pokonani. Jeśli rywale pokazują agresję, należy spasować. Nie zalecam również blefowania, co ma małą szansę powodzenia, gdy w grze jest kilku przeciwników (a właśnie w takich sytuacjach powinniśmy szukać szczęścia z naszym 98s, bo wówczas opłaca nam się zapłacić by obejrzeć flopa). Kiepskim pomysłem jest także semi-blefowanie drawów. Jeśli wszyscy do nas czekali i mamy okazję by obejrzeć turna za darmo, skorzystajmy z niej. Podbijając narażamy się na check-raise i w praktyce sami siebie możemy wyrzucić z rozdania z rozwojową ręką. Niekiedy można pozwolić sobie na sprawdzenie dużych podbić z silnym drawem, nawet jeśli pot odds na to nie pozwalają. Pamiętajmy, że do obliczania opłacalności tego ruchu używamy implied odds, więc jeśli podbicie na flopie (nawet wysokości puli!) zostało już przez kogoś sprawdzone, a wszyscy uczestnicy rozdania są w posiadaniu wystarczająco wysokich stacków, zrzucenie naszej ręki mając np. 8 outów do strita jest błędem. Nie mówię oczywiście o sytuacjach, kiedy istnieje możliwość, że jesteśmy tzw. „drawing dead” gdy np. flop jest sparowany lub jednokolorowy. Błędem jest także granie slow-play kiedy skompletujemy bardzo silny układ. Jeśli nie będziemy budować puli, siłą rzeczy, nie wygramy wiele, więc należy podbijać, a nie liczyć na to, że któryś z rywali trafi na river potrzebną mu kartę i zagra za wszystko.
Podsumowując, rozgrywanie układów, o których była mowa, jest trudnym elementem pokerowego fachu i wymaga dużej ostrożności, aby ta obusieczna broń nie obróciła się przeciwko nam. Może to jednak być bardzo dochodowe, ale przy zachowaniu dyscypliny w selekcji rąk startowych i odpowiednim kierowaniu akcją po flopie. Aczkolwiek, są to przecież kluczowe zasady gry w pokera, o których istnieniu chyba nikomu nie trzeba przypominać.